Ongevraagd advies

Een wachtkamer.
Een gesprek.

Twee mensen hebben vergelijkbare partners, althans zo lijkt het.
Ze wisselen ervaringen uit.
En dan gebeurt het. De een geeft de ander ongevraagd advies.
En de ander accepteert dat vriendelijke gebaar maar legt uit dat het advies niet werken gaat.
Het advies wordt herhaald. Er wordt benadrukt dat het zo moeilijk niet is en echt beter uitgevoerd kan.
De ander blijft vriendelijk uitleggen dat het echt niet werken gaat. Er is immers nog een partij, de afwezige partner, die het echt niet gaat doen, dat advies opvolgen.
Ten derde male wordt er op aangedrongen het advies toch ter harte te nemen, want heus, dat is veel beter.

Dergelijke dingen overkomen mensen vaak.
Het overkomt ons allemaal wel eens.

Dat we zo overtuigd zijn van de zinvolheid van ons advies dat we verzuimen te horen, te laten doordringen, wat een ander als reactie geeft.
We horen alleen maar dat ons advies niet begrepen is.
We gaan ons advies met redenen omkleden en met aanvullingen verbeteren.
En nog steeds dringt niet door dat de ander het wel hoorde en begreep, maar om eigen redenen al wist dat het niet werken zou.

Willen wij elkaar werkelijk tot steun zijn, dan is het niet altijd handig adviezen uit te delen.
Sterker nog, het is zelden handig.
Meestal heeft degene die we van advies willen voorzien alles wat wij kunnen bedenken zelf allang bedacht of al ettelijke keren van een ander gehoord.
Advies heeft alleen zin als iemand er nadrukkelijk om vraagt.
En in dat geval is het nog steeds raadzaam om eerst eens te vragen wat iemand zelf al ondernomen heeft.
Dat scheelt een stuk in overbodige adviezen.

Ongevraagd advies geven is geen verstandige route.
Toch doe ik het hier vandaag.

De paradox van het leven.